hayatta ben en çok babamı sevdim - can yücel

sponsorlu bağlantılar


Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla #8211; ha düştü, ha düşecek #8211;
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.

Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
Geldi mi de gidici #8211; hep, hepp acele işi! #8211;
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.
Atlastan bakardım nereye gitti,
Öyle öyle ezber ettim gurbeti.

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
40#8217;ı geçerse ateş, çağ#8217;rırlar İstanbul#8217;a,
Bi helallaşmak ister elbet, diğ#8217;mi, oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy#8217;nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim.


Gönderen: vahsi_melek
Eklenme: 06 March 2006

[Şiir Ekle] [şiirler]

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Paylaşmaya ne dersin ?

0
Bağlanıyor